مون کودکی ده شصتیا و قبل از اون، خبری از شبکه های اینترنتی رنگارنگ نبود. البته شبکه های اجتماعی و مجازی محدودی وجود داشتن و خیلی از مردم هم از اونا استقبال می کردن اما داستان اصلا به گستردگی وضعیت الان نبود. در ده گذشته، نمی تونستید ثانیه به ثانیه با هر نقطه ای از جهان رابطه داشته باشیم. آخر ذوق و شوق ما در استفاده از تلفنای همراه، بازی بامزه ای بود که ماری با خوردن بلوکای مختلف، دراز و درازتر می شد.

کودکی-نام-تصویر

اما الان همه چیز فرق کرده. خیلی از ما خیلی به فضای مجازی وابسته شده ایم. تقصیر ما هم نیس! تقریبا انجام هر کاری با این گوشیای کوچیک ممکن شده. در کسری از ثانیه از حال دوستان و خونواده باخبر میشیم، هر فیلم و آهنگی که بخوایم در دسترس مونه. واسه آموزش، ارتباطات، تفریح و تقریبا همه چیز، تنها کافیه به اینترنت وصل شیم و راحت به خواسته مون برسیم. اینجور وضعیتی همونجوریکه بسیار باب دل وجان ماست، با نگاهی دقیق تر نگران کننده هم هست. چون به یه جور اسیر قفسی شده ایم که فناوری واسه مون به ارمغان آورده. این مقاله رو تا انتها بخونین، سعی کردیم راه هایی رو معرفی کنیم و با هم بالی واسه پَر زدن از این قفس پیدا کنیم.

خونواده

 

۱. قبول کردن وابستگی به شبکه های اجتماعی

اولین قدم واسه حل هر مسئله، قبول کردن اون مسئله. باید قبول کنیم که وابستگی کلا چیز خوبی نیس. وابسته شدن و اعتیاد در هر شکل و قاموسی، رفتار ناسالمیه. وقتی اسیر شبکه های اجتماعی میشیم، تنها به دنبال این هستیم که ببینیم بقیه در این شبکه ها چه می کنن و چه چیزایی رو از زندگی شون مشخص می کنن. به جای اینکه به زندگی حقیقی دور مون دقت کنیم، همیشه زندگی رو از دریچه ی صفحات شبکه های اجتماعی نگاه می کنیم. کم کم به یک تماشاچی مریض تموم عیار بدل میشیم.

۲. خاموش کردن اطلاعیها (اخطار)

بیایید با خودمون صادق باشیم. لازمه از هر چیزی رو که در اپلیکیشنای مختلف روی گوشی و شبکه های مجازی مون رخ می ده، باخبر بشیم؟ جواب یک «نه» خیلی بزرگه. ما واسه زیستن به هوا، مقداری پروتئین و ویتامین احتیاج داریم نه فیسبوک و اینستاگرام. باید قرار گرفتن همیشه در خطر اخطارایی رو که دینگ دینگ از راه می رسن و آرامش مون رو می گیرن، به فراموشی بسپاریم. وقتی اخطارا رو خاموش می کنیم، تمرکز بیشتری واسه انجام امور زندگی روزانه خود داریم.

آرامش

اطلاعیها و پیامایی که همیشه روی تبلت و تلفن مون ظاهر می شن، به ما یادآوری می کنن که جریانای جدیدی در دنیای مجازی در حال وقوعه و باعث می شن که احساس کنیم اگه پیاما و وقایع رو دنبال نکنیم، چیزی رو از دست میدیم. جدا از اینکه اون، اگه اخطارا رو خاموش کنیم و به کم به گوشی و تبلت مون سر بزنیم، وقتی واسه بررسی پیغاما به سراغ گوشی موبایل بریم، پیامای بیشتری می بینیم که مرور اونا یهو هم وقت کمتری از ما میگیره هم خوشحال ترمان می کنه. قبول دارین وقتی پیامای بیشتری روی تلفن ظاهر می شه، بیشتر خوشحال میشیم؟

۳. پیداکردن سرگرمیای جدید

وقتی صحبت از گذراندن ساعات طولانی در شبکه های اجتماعی می شه، همیشه دسته ای از افراد هستن که میگن: «، اگه نَرَم تو اینترنت، کجا برم پس؟ نه تفریحی دارم، نه کاری، نه هیچی». این دلیل، خیلی غیرمنطقیه. هزار و یک کار هست که جدا از اینکه مفید بودن می تونه اوقات فراغت ما رو هم پر کنه. یعنی قبول ندارین که بدون تلفن هم میشه اوقات رو خوب گذراند؟ می تونین زبون جدیدی یاد بگیرین، دوره ای آموزشی ببینین و آینده تون رو بسازین، در دنیا فیلمای بسیار خوبی ساخته می شه که با کمی گشت وگذار می تونین از بین اونا فیلم مورد علاقه خود رو پیدا کنین و تماشا کنین.

بهتره سرگرمی جدیدی واسه خود پیدا کنیم و اونو جانشین استفاده از شبکه های مجازی کنیم. اگه به درستی از شبکه های مجازی استفاده کنیم، زمان زیادی در اختیارمون هستش. کافیه برنامه ریزی کنیم و به فعالیتایی بدیم که دوست داریم.

برنامه-ریزی

۴. محدود کردن زمان حضور در شبکه های اجتماعی

خیلی از ما تنها به خاطر بقیه یا پیروی از مد، در شبکه های اجتماعی مختلف حسابای کاربری می سازیم. باور کنین لازم نیس در همه شبکه ها حساب کاربری داشته باشیم. لزومی نداره که تموم برنامه های رنگارنگ رو روی دستگاه خود نصب کنیم و ذهن و زمان خود رو بیهوده پریشون کنیم. بهتره واسه مهار اعتیاد به شبکه های اجتماعی، زمان دسترسی خود به اینترنت رو محدود کنیم. زمان این محدود کردن تا حد زیادی وابسته به میزان اعتیادمان به شبکه های اجتماعیه.

مثلا روزی یک ساعت مشغول کار با شبکه های اجتماعی بشیم و در کل به طور هفتگی تنها ۷ ساعت رو به اونا اختصاص بدیم. زمانی که شروع به کار می کنیم بهتره از تایمر و زمان سنج واسه شمارش مدت زمان مجاز حضور در اینترنت استفاده کنیم. وقتی زمان تعیین شده به پایان می رسه، با اینکه سخته اما باید عزم مون رو جزم کنیم و گوشی و تبلت رو کنار بذاریم. این تمرین واسه تقویت اراده هم بسیار مفیده.

۵. پرهیز از پخش محتواهای پوچ و بی ارزش

یکی از مهم ترین چیزایی که این روزها در صفحات و شبکه های اجتماعی شایعه، پخش تصاویر و مطالب بسیار بی اهمیته. باید قبول کنیم اینکه شبکه های اجتماعی امکان فیلم ورداری از لحظه های مختلف زندگی رو در اختیارمون گذاشته ان، حتما معنیش این نیس که بقیه باید بدونن که ما امشب به کدوم رستوران رفته ایم یا در مهمانی تولد خواهرزاده مون چی خورده ایم. اگه این موضوع رو درک کنیم شک نداشته باشین نصف محتوای بی مورد و بی ارزش اینترنت از سطح اون حذف میشه. نکته دیگر اینه که چیزی که در اینستاگرام و دیگر شبکه های اجتماعی می بینیم، تنها کادر کوچیکی از صحنه ی بزرگ زندگی دوستان و آشنایانه که اصلا ما رو در بطن زندگی حقیقی اونا قرار نمی ده.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   چیجوری انگلیسی صحبت کنیم؟

در زندگی واقعی، تموم اتفاقات به انتخاب کاربر و با گذر از فیلترهای رنگارنگ رخ نمی دن. مریضیا، ناخوشیا، دل شکستگیا و تنهایی، در زندگی واقعی از ما اجازهنمی گیرن که پُست بشن یا نه. پس باید بدونیم که شبکه های مجازی واقعی نیستن و تموم واقعیت کاربران رو نشون نمی دن بخاطر این همونجوریکه از اسم شون هم نشونه، یه جور زندگی مجازی هستن که نباید در اون غرق شد.

واسه اینکه ساعات مفیدتری داشته باشیم و از اینترنت و شبکه های اجتماعی هم به درستی بهره ببریم باید اونو به چشم یه جور جایزه نگاه کنیم. یعنی چه؟ به این معنی که مثل خوردن کیکی خوشمزه در کافی شاپ یا رفتن به سینما به عنوان دلخوشی کوچیکی که خوشحال می کنه، استفاده از شبکه های اجتماعی رو هم به عنوان یک جایزه ی ساده بعد از انجام کارای خوب و بالا بردن بهره وری در برنامه های روزانه مون مورد استفاده قرار بدیم. رفتن به شبکه های اجتماعی رو پاداشی واسه خود بذاریم که تنها در صورت وفاداری به برنامه های مفید روزانه می تونیم بهش دسترسی داشته باشیم.

۶. غنی سازی روابط واقعی

ما واسه ساختن خاطرهای خوش و خوشحال باید با دوستان و اعضای خونواده مون رابطه های واقعی برقرار کنیم و رابطه مجازی و ثبت دقیقهای زندگی با عکس سلفی رو کنار بذاریم. به جای اینکه به تعداد دنبال کنندگان (فالوئر) خود در فیسبوک و اینستاگرام و… افتخار کنیم، باید به استواری روابطی دوست داشتنی با خونواده و دوستان فکر کنیم. روابطی از جنس واقعیت که باعث می شن با بقیه تبادل نظر داشته باشیم، نصیحت کنیم و در دنیایی قابل لمس همدیگه رو دوست بداریم.

به جای اینکه ساعتا زمان بذاریم و به فکر این باشیم که در بین ورزش یک سلفی تَر وتمیز از خود بگیریم، بهتره به باشگاه بریم و با افراد واقعی تماس و ارتباطی تازه برقرار کنیم. راه های زیادی واسه پیدا کردن دوستان جدید هست. مثلا می تونیم مهمانی بگیریم و از دوستان مون بخوایم که دوستان شون رو هم به مهمانی بیارن.

۷. زندگی کردن در لحظه

دقت کردین که همیشه دوربین به دست هستیم و در جنگل و دریا و هر جای دیگری، به دنبال گرفتن عکسی مناسب واسه پُست جدیدمان هستیم؟ اگه شمام دچار اینجور اعتیادی هستین باید بدونین که زمان تجدیدنظر در راه و روش و تغییر این وضعیت رسیده.

بیایید در لحظه ها زندگی کنیم. به جای اینکه در پِی عکس گرفتن از یک رنگین کمون قشنگ باشیم، بهتره اونو عمیقا تو ذهن و جونمون ثبت کنیم.

کافیه یک روز به خودمون مرخصی بدیم و به دوستان مون بگیم که مثلا یک روز از شبکه های اجتماعی استفاده نخواهیم کرد. تموم اپلیکیشنا رو پاک کنیم و ببینیم چند ساعت مفید از وقت مون رو در این شبکه ها حرام کردیم.

وقتی به کنسرت میریم، لازم نیس تموم مدت دوربین به دست باشیم و فیلما رو روی شبکه های اجتماعی پست کنیم. لنز هیچ دوربینی، نمیتونه به شفافیت چشم و نگاه ما صحنها رو ضبط کنه.

از همبرگر و کباب و … عکس نگیریم. مخاطبی که این عکس رو لایک می کنه نه می تونه تصویر منتشرشده رو مزه کنه و نه وجود اون عکس در زندگی اش تأثیری داره. عاقل باشیم.

۸. استراحت دادن به خود

اجداد ما زندگی شون رو بدون رایانه یا شبکه های اجتماعی مجازی گذراندند. حتی خودمون هم در ده های گذشته به اینجور امکاناتی دسترسی نداشته ایم. اما هم ما و هم اجدادمان به باقی موندن ادامه دادیم. پس زندگی بدون شبکه های مجازی هم بازم جریان داره. بهتره بعضی وقتا به خود استراحت بدیم و به سراغ هیچ یک از صفحات مجازی خود نرویم.

۹. بیان عقاید در تریبونای دیگر

بیشتر شبکه های مجازی واسه قرار دادن شکلای مختلف محتواهای تصویری یا واژه ای محدود کردنایی دارن. در اینجور صورتی، بدیهیه که ما نمی تونیم تموم چیزی که رو که فکر می کنیم و احساس می کنیم، بگیم. شبکه های اجتماعی جایی واسه بیان عقاید نیستن و نمیشه هیچکی رو به طور کامل تنها از روی پست هاش شناخت. اگه دوست دارین از شبکه های اجتماعی به عنوان تریبون و جایگاهی واسه بیان نظرات و عقاید خود در موردای مختلف استفاده کنین، سراغ وبلاگ نویسی برید. وبلاگا ظرفیتای بیشتری در اختیارتون می ذارن.

۱۰. استفاده ی بهتر از شبکه های اجتماعی

، حال که صد عیب پیدا و مخفی شبکه های اجتماعی رو مطرح کردیم، بد نیس هنر اونو هم عنوان کنیم. این شبکه ها حاصل ناب ترین افکار و ایده های محققان امروزی دنیای ما هستن. ، ظرفیت شبکه های مجازی بسیار بیشتر از چیزیه که بیشتر ما فکر می کنیم. کافیه بدونیم که از خود و از زندگی چه می خواهیم تا بتونیم بهتر و مفیدتر از اطلاعات موجود در این شبکه ها بهره ببریم یا به دنبال روشایی باشیم که می تونن به بهره وری هرچه بیشتر شبکه های اجتماعی واسه عموم کمک کنن.

باید در برابر لایکا و کامنت هامون مسئولانه عمل کنیم. نگاه کردن و توجه به محتوای بی ارزش افراد در شبکه های اجتماعی شایسته چشمان ما و شما نیس. اجازه ندیم که وقت مون بیهوده پای چیزی تلف بشه که هیچ سودی به دنبال نداره.





۱

دسته‌ها: آموزشی